Scheidsrechters met ballen

Vol weemoed zag ik laatst op Eurosport beelden voorbij komen van WK’s en EK’s uit het verleden. Met daarin toparbiters als Pierluigi Collina en Anders Frisk en uit Nederland Dick Jol en Mario van den Ende. Mannen van stavast. Arbiters met uitstraling die alleen al op basis van charisma hun positie als scheidsrechter op het veld wisten te claimen. Niet op basis van het zwaaien met gele en rode kaartjes, net gekamde haartjes en het KNVB-scheidsrechtersinstructieboekje in de broekzak.

Wat dat betreft zijn tijden veranderd. Hadden scheidsrechters vroeger nog het lef om met gevoel een wedstrijd te leiden, nu verstopt men zich achter de Zeister instructies. Kan ook niet anders, aangezien de arbiter-gestapo keihard afrekent met scheidsrechters die fouten maken. De nieuwe lichting scheidsrechters is hierdoor gedrild tot brave schoonzonen of, zoals je wilt, marionetten.

De laatste Nederlandse scheidsrechter die zijn eigen weg volgde was Roelof Luinge. In Zeist hangt men nog steeds de vlag uit dat deze scheidsrechter op basis van het absurde leeftijdscriterium afscheid moest nemen van de Nederlandse voetbalvelden.

De leegte werd opgevuld door jonge knapen als Bas Nijhuis, Kevin Blom en Danny Makkelie. Brave koorknapen die op school het scheidsrechtersboekje volledig uit hun hoofd hadden geleerd en in de Coopertest in de Zeister Bossen altijd stug vooraan lopen.

Jongens die in de smaak vallen bij de beleidsbepalers omdat ze altijd netjes in de pas lopen. 

Ideale schoonzonen die netjes met mes en vork eten en de hoge heren met U aanspreken. Jongens die je je pinpas zou geven om even geld voor je te halen.

Maar het zijn ook jongens die niet de uitstraling hebben van een Collina of Frisk. Of een Luinge voor mijn part. Het zijn loopjongens, geen scheidsrechters met ballen!

Jongens die elke maandag met darmkrampen hun beoordeling terug lezen, bang als ze zijn voor een verbanning naar Veendam – Telstar. Want dat is de sanctie bij het maken van fouten: een schorsing (of rustperiode, een diplomatieker antwoord) of een verbanning naar de Jupiler League.

En dat moet dan weerstand bieden tegen jongens van de straat, jonge miljonairs en straatvechters. Dat gaat natuurlijk alleen geforceerd op basis van macht, niet op basis van autoriteit.

Door het krampachtige beoordelen en opleiden van scheidsrechters hebben we weliswaar een, volgens de KNVB, talentvolle lichting, maar ook een lichting scheidsrechters zonder ballen.

Ego’s bij Ajax

Als voetbalfan, niet zijnde Ajax-fan, volg ik de nu al maandenlange onrust bij Ajax met een behoorlijke glimlach. Ik verbaas me er over hoe de zaken daar gelopen zijn en welke dubieuze rollen er gespeeld worden door prominente Ajax-leden.

En blijkbaar zit ook nog eens iedereen in een ‘kamp’. Het lijkt wel oorlog!

De situatie is ogenschijnlijk heel simpel: er is een Raad van Commissarissen die verantwoordelijk is voor het aanstellen van een directie en het management.

Een Raad van Commissarissen bestaat uit meerdere leden die gezamenlijk, bij meerderheidsstemming, hun standpunt en visie bepalen.

Maar blijkbaar niet bij Ajax. Daar zit weliswaar een Raad van Commissarissen van 5 personen, maar eigenlijk is er maar 1 baas: Johan Cruijff. De rest zit er bij voor spek en bonen en als opvulling.

Je kunt je toch niet voorstellen dat intelligente mensen als Paul Römer en Steven ten Have als meelopend stemvee in een Raad van Commissarissen gaan zitten? Maar blijkbaar wel bij Ajax, het China aan het IJ.

Daar zitten in de vijfde colonne ook een hoop oud-voetballers die bijna zonder uitzondering nog helemaal lyrisch zijn over het Orakel van Barcelona en vinden dat Johan het alleenrecht verdient.

Niet geheel toevallig zijn het merendeel vijftigers en zestigers die ooit nog met of tegen Cruijff hebben gevoetbald.

Dat Johan ook eens zou moeten kunnen samenwerken met mensen die een andere mening dan hij hebben en daarin compromissen zou moeten sluiten, dat komt niet in deze kritiekloze mensen op.

Hij, de grote verlosser, en niemand anders kan Ajax van de ondergang redden. En daar moet alles en iedereen voor wijken. Vooral als je niet in ‘kamp-Cruijff’ bivakkeert.

Inmiddels is het al zover opgelopen dat een aantal jeugdtrainers, niet geheel ontoevallig allemaal proteges van de heer Cruijff, een rechtzaak hebben aangespannen tegen de aanstelling van Danny Blind als technisch directeur.

Alsof de werknemers van een fabriek een rechtzaak gaan aanspannen tegen het benoemen van een directie, omdat ze vinden dat ze zonder directeur ook prima kunnen functioneren. Bizar…

Inmiddels heeft Cruijff bijna zijn zin. De Raad van Commissarissen wordt binnenkort weggestuurd (al de tweede serie in 2 jaar: daar kan menig talentenjachtshow trots op zijn, daar worden mensen minder snel weggestuurd) en Cruijff is verlost van zijn officiële bestuurszetel. Want in die zetel had Cruijff al helemaal geen zin. Vanaf dat moment kan Cruijff, vanuit zijn ivoren toren, oreren en dirigeren, zonder de officiële verantwoording te dragen. Zo’n functie lijkt mij ook wel wat!

Maar bij Ajax kan het. Bij Ajax kan praktisch alles, als je maar in het juiste kamp zit.

Ik begrijp ook steeds beter waarom (A)ego(n) sponsor is van Ajax. Ego’s boven alles!

Het ligt altijd aan een ander….

Op dit moment komt op tv regelmatig een prachtig spotje voorbij van een schilder die de hele week op zijn vingers wordt gekeken door een deftig mevrouwtje en dan op zaterdag helemaal uit zijn dak gaat langs de lijn bij de wedstrijd van zijn kind(eren).

Op zondag is het niet veel beter. Scheldende voetballers, mopperende of vloekende leiders en steevast een scheidsrechter die er niet veel van zou kunnen. Is de enige ploeg niet benadeeld, dan is het de andere ploeg wel. Want, wat er ook gebeurt, het ligt nooit aan onszelf.

Tenzij we met 10-0 voorstaan, is er altijd wel wat te mekkeren.

Dat we allemaal op een amateurniveau spelen, waarover we op verjaardagen al amper durven te praten doet niet ter zake. Op zondag voelen we ons allemaal Johan Cruijff: onbegrepen, maar geniaal.

Dus het ligt per definitie ook nooit aan onszelf. Het ligt altijd aan anderen. Aan onze medespelers die de bal verkeerd inspelen, aan de scheidsrechter die niet goed fluit en aan die keeper die nog dronken op het veld staat. En die leider, die heeft het spelletje nog nooit gesnapt. Het is dat je iemand nodig hebt om de formulieren in te vullen, maar anders….

Dit is geen verwijtcolumn naar al deze vrijwilligers. Integendeel! Dit is een verwijtcolumn aan onszelf. Zelf maken we fouten bij de vleet, maar we kunnen het maar niet accepteren dat anderen, die op hetzelfde niveau als wijzelf acteren, ook fouten maken.

Kom op man. We zijn echt geen Christiano Ronaldo. Als we zijn bewegingen zouden proberen, zou geheid de helft een beenbreuk of spierblessure oplopen. We zijn al blij dat we de bal fatsoenlijk op de plek van bestemming krijgen (uitzonderingen daargelaten). En dan zouden we wel anderen mogen terecht wijzen?

Zou het dan aan de opgekropte frustratie van de werkweek liggen? Of aan de testosteron die door ons lichaam giert zodra het eerste fluitsignaal heeft geklonken? Of ligt het dan toch aan die ander….

Achteraf schaam ik me meestal kapot voor de onzin die ik tijdens een wedstrijd uitgekraamd heb.

Ik neem de proef op de som. Ik neem een bloemetje mee voor de scheidsrechter, een VVV-bon voor mijn leider en ik ga voortaan neuriënd mijn wedstrijden voetballen. Misschien helpt het. En zo niet, dan ligt het in elk geval niet aan mij. Dan ligt het toch aan die ander….

Het late gelijk van Gertjan Verbeek

Hoongelach viel hem ten deel, toen Gertjan Verbeek na amper een half jaar weg werd gestuurd bij Feyenoord, na een geslaagde coupe van de oude vedettes van de ploeg. Rambo, ongeleid projectiel, hork, boer, het zijn zomaar wat kwalificaties die op Gertjan van toepassing werden verklaard.

Ondanks zijn verdiensten bij alle ploegen die hij voor Feyenoord trainde, bleek hij niet in staat zijn voetbalvisie in Rotterdam-Zuid tot wasdom te laten komen. Natuurlijk lag de schuld gedeeltelijk bij de stuurse, rechtlijnige trainer, maar achteraf kun je concluderen dat de technische staf van Feyenoord een kolossale inschattingsfout heeft gemaakt met het wegsturen van Verbeek, vanwege een aantal verwende vedettes op hun retour.

Verbeek liet zich echter niet kennen. Hij vocht geen verbale strijd uit via de media met de spelers die hem tot ontslag dwongen, hij koesterde geen uitgesproken wrok tegen de Rotterdamse club en de beleidsmakers die de ontslagbrief ondertekenden.

Hij keerde gewoon terug in de moederschoot van Heracles, waar voorzitter Jan Smit een fervent voorstander is van Verbeeks aanpak. Daar pakte Verbeek de lijn gewoon weer op: attractief voetbal, een jonge ploeg en aansprekende resultaten.

Na een jaartje revalidatie in de Twentsche bossen kreeg Verbeek weer de kans om naar een topploeg te gaan: AZ. Weliswaar een topploeg in verval, maar wel eentje met historie en met de mogelijkheid zijn eigen visie in te voeren. Met lede ogen moest Verbeek aanzien dat zijn sterkhouders vertrokken: onder andere Dembele en El Hamdaoui vertrokken uit Alkmaar. Toch wist Verbeek met een jonge talentvolle selectie knap de vierde plaats te bereiken.

En dit jaar flikt ie het weer. Met alweer een uitgeklede selectie door het vertrek van Pelle, Moreno en Schaars staat AZ gewoon bovenaan. En die plek is niet verrassend. AZ speelt attractief voetbal, scoort gemakkelijk en spelers weten wat ze moeten doen.

Met terugwerkende kracht krijgt Verbeek dan toch gelijk. Hij kan elke club aan het voetballen krijgen, als hij maar de tijd en de vrije hand krijgt. En dat was hem met Feyenoord uiteindelijk ook gelukt.